گفت جبران میکنم
گفتم کدام را؟
عمر رفته را؟
روح شکسته را؟
دل مرده، اما تپنده را؟
حالا….. من هیچ جواب این تارموی سفید را میدهی؟
نگاهی ب سرم کرد و گفت:
وای…. خبر نداشتم!!! چ پیر شدی!
گفتم جبران میکنی؟
گفت کدام را؟
ضربان قلب حکایتی را که برای عمر گذشته تعریف کرده
برای عمر نگذشته بازگو می کند
روزهایم خسته و بی رمق می گذرند و …
با خود کودکی های دخترکی را می برند که عجیب داردخواسته
و نا خواسته به دنیای آدم بزرگها پا می گذارد …
دارد یاد می گیرد کم کم حرف گوش دهد : پاهایش را بگذارد روی زمین! …
کمتر سادگی کند!
حواسش بماند که … اینجا مدینه ی فاضله نیست !
دارد یاد می گیرد کم کم زندگی ارزش خیلی چیزها را ندارد !
می شود گاهی وقتها خواسته هایش را نخواهد ! …
دارد یاد میگیرد کم کم عاقلانه عاشقی کند…
عاشق که می شوی خیال تو یعنی حکومت دوست،
دنیایی داری با شناسنامه ا ی کهنه و پیراهنی پر از
پونه و پروانه های بنفش …
باد اگر آمد شناسنامه ام برای او …
باران اگر آمد چشم هایم برای او …
تنها دعا کن که لای کتاب کهنه را نگشاید
با حاصل جمع عمرهای سپری شده نمی توان یک لحظه زندگی کرد .
حاصل جمع شبها هم نمی تواند دامن سفید خورشید را
به اندازه یک سر سوزن لکه دار کند
زمان حاصل جمع گذشته و آینده است .
بار زندگی را با رشته عمرم به دوش می کشم
تولــــــــــــدم مبــــــــــــــارک
آمدهام ای خوبترین!
ای بهترین!
ای مهربانترین!
تا در میهمانی بندگانت مرا نیز بپذیری
و بخشش گناهان را بدرقه ی راهم کنی.
الهی العفو ، العفو ، العفو…
امشب رحمت دوست جاریست
مانند رود
نه
مانند باران
اگر دلتان لرزید
بغضتان ترکید
کسی اینجا
محتاج دعاست
این مردایی که...
ما که لبریز غم و غصه و آهیم هنوز
رمضان آمده و غرق گناهیم هنوز
رانده از عالم و آدم شده ایم آقا جان
بی کس و خسته و بی پشت و پناهیم هنوز
دستمان را تو گرفتی که بیاییم به راه
ولی افسوس که ما در ته چاهیم هنوز
ما خجالت زده ی لطف تو هستیم زیرا
آه...غفلت زده با روی سیاهیم هنوز
با همین روی سیاه و دل ناپاک اقا
به خداوند قسم چشم به راهیم هنوز
هرشب ماه مبارک بخدا گریه کن
روضه های شه بی یار و سپاهیم هنوز
***
مرده ایم و ز دم گرم تو جان میخواهیم
یک سفر - کرببلا- در رمضان میخواهیم
عليرضا خاكساري
مشهد مقدس
