چرا هر عصر جمعه،دل غمینی؟
به دل گفتم چرا با غم عجینی؟
چرا هر عصر جمعه،دل غمینی؟
به ناگه اشك چشمم ناله سر داد
دلم از غصه اش فریاد سر داد
كه تو آخر نمیدانی،كسی هست
كه عهدی با دل هر عاشقی بست
همه گویند چرا این دل چنین است؟!
به عصر جمعه ها عاشق غمین است
بگویم من تو را از عهد این دل
كه فریاد دو دو صد فریاد از این دل
همه دلها گرو در دست مولاست
همه جانهای ما سر مست لیلاست
همان روزی كه خلوت كرده بودم
به ناگه یك ندایی را شنیدم
ندایی بود،بس جانسوز و پرخون
كه گویی او دلی دارد همه خون
دگر عشاق ما حالی ندارند
دگر با آه ما اشكی ندارند
همه در بند دنیای خودستند
چرا پیمان خود با من شكستند؟!
چرا نام مرا آهسته گویند؟
ز خجلت نام من با كس نگویند؟
چرا كس نام من از دل نگوید؟
به تزویر و ریا نامم بگوید؟
همه آلام خود،آرام و پر درد
بگفت با این دل پر غصه و درد
گلویم پر ز بغض،مملو ز فریاد
ز پر دردی مولایم زنم داد
دو چشمانم به دردش ناله می كرد
خدا را با كه این بازی توان كرد؟!
كه مولایم همه درد و همه غم
ولیكن یار او بی درد و بی غم!
از آن پس با دل خود عهد كردم
خوشی را بر دل خود منع كردم
به مادامی، كه مولایم غریب است
به هر جا كه روم كارم همین است:
خنده بر لب نزنم از ته دل تا به ابد
گریه بسیار كنم بر غم او تا به ابد